Eskiden 'bir şirkete girip emekli olmak' vizyonu vardı, şimdiyse CV'lerde 1-2 yıllık kısa duraklar birer başarı nişanı gibi görülüyor. Şirketlerin sadakat beklentisi ile çalışanların sürekli 'daha iyi teklif' arayışı arasındaki bu kopukluk, iş hayatını kalıcı bir geçicilik dönemine mi soktu? Aidiyet duygusu tamamen öldü mü, yoksa sadece şirketlerin bize sunduğu değerler mi artık bu bağlılığı hak etmiyor? Sizce bir şirkette 3 yıldan fazla kalmak artık kariyer gelişimi için bir engel mi, yoksa istikrar hala bir değer mi? Tartışalım.